Ողջո՜ւյն քեզ, արև՛, ողջո՜ւյն քեզ, գարո՛ւն։
Ինչո՞ւ ապշած ես, լճա՛կ։
Օրհնված եք, դուք` սե’ր, ցնո’րք ու ցա’վ։ Օրհնված եք դուք` երկի’ր, ե՛րգ ու կյա՛նք։
Դո՛ւ, կաթողիկո՛ս, հորինե՛ կոնդակ, դու, հա՛յ զորապետ, գթա՛ հայերուն։
Սիրելի՛ որդի, լսի՛ր քո հոր խրատները։
Ասա՛, Վարդապե՛տ, ո՞վ է, քո սերը՝ բախտի պես թաքուն, քո սիրո տերը։
Շո՛ւտ, մատռվա՛կ, ոսկի թասով վարդի գույնով գինի բեր: Դու ասացիր՝ հող կդառնան շահ ու նոքար, Հաֆի՛զ:
Բարի Գալուստ Նատալի Տագեսյանի Բլոգ 