Ես կարծում եմ, որ մարդը և՛ հասարակության հայելին է, և՛ ինքնուրույն անհատ։ Մարդը ծնվում և մեծանում է հասարակության մեջ։ Նրա լեզուն, մտածելակերպը, սովորույթները ձևավորվում են ընտանիքի, դպրոցի, ընկերների և շրջապատի ազդեցությամբ։ Եթե հասարակությունում ընդունված է հարգանքը, ազնվությունը և աշխատասիրությունը, ապա մեծ հավանականությամբ մարդն էլ այդ արժեքներով կդաստիարակվի։ Այդ իմաստով կարելի է ասել, որ մարդը հասարակության հայելին է, որովհետև նրա վարքագիծը հաճախ արտացոլում է այն միջավայրը, որտեղ նա ապրում է։
Բայց մյուս կողմից՝ յուրաքանչյուր մարդ ունի իր բնավորությունը, իր մտածելակերպը և իր ընտրությունները։ Նույն ընտանիքում մեծացած երեխաները կարող են շատ տարբեր լինել։ Սա նշանակում է, որ մարդը միայն հասարակության հայելին չէ։ Նա կարող է ընդունել որոշ արժեքներ, իսկ որոշների հետ չհամաձայնել։ Երբեմն մարդը նույնիսկ կարող է փոխել հասարակության կարծիքը իր օրինակով։ Եթե նա համարձակ է և ունի սեփական կարծիք, կարող է պաշտպանել այն, նույնիսկ եթե բոլորը հակառակն են մտածում։
Ես կարծում եմ, որ ամենակարևորը սեփական մտածողությունն ունենալն է։ Հասարակությունը մեզ ձևավորում է, բայց վերջնական ընտրությունը մենք ենք կատարում։ Մարդը պետք է կարողանա լսել ուրիշներին, բայց նաև ունենա իր դիրքորոշումը։ Եթե նա միայն կրկնի այն, ինչ ասում են մյուսները, ապա կկորցնի իր անհատականությունը։ Իսկ եթե ամբողջովին անտեսի հասարակությունը, նույնպես դժվար կլինի, որովհետև մարդը չի կարող ապրել միայնակ։
Մարդը և՛ հասարակության հայելին է, և՛ ինքնուրույն անհատ։ Նա ձևավորվում է շրջապատի ազդեցությամբ, բայց ունի սեփական ընտրության իրավունքը։
Բարի Գալուստ Նատալի Տագեսյանի Բլոգ 